Πέσανε οι μάσκες αυτών που φτιάχνουν τους νόμους κι έτσι δεν θα δούμε ένα νόμο ενάντια σ’ αυτόν που φοράει Μάσκα.
Επιτέλους η άλλη πλευρά αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό που οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να καταλάβουν, την αδυσώπητη αντίθεση ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ και ΕΡΓΑΣΙΑΣ.
Με την ευκαιρία αυτή θέλω να συζητήσω κάποια θέμα τα. Μιλάνε όλοι για το Δημόσιο χρέος. Αφού όλοι χρω στάνε κάποιος δεν πρέπει να τάχει εισπράξει; Αλλά για να δούμε γιατί χρωστάνε; Όταν φτιάχνεται ένας αυτοκι νητόδρομος ο λαός νομίζει πως γίνεται για να πηγαίνει γρήγορα στο χωριό του. Ο πραγματικός λόγος είναι οι λεγόμενες οικονομίες κλίμακας. Φτιάξε εσύ ένα εργοστά σιο στο Καρπενήσι και γω σου δίνω φορολογικές απαλ λαγές και και σου φτιάχνω δρόμους για να στέλνεις γρή γορα τα εμπορεύματα στους πελάτες. Για την παγκοσμι οποίηση απ΄ την άλλη για να πηγαίνει η Coca-Cola σε κάθε χωριουδάκι πρέπει νάχουμε λεωφόρους γρήγορους
Και ασφαλείς. Ποιος όμως πληρώνει το μάρμαρο; Ο φτωχός λαός για το καλό της ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.
Επίσης κι όταν μια σοσιαλδημοκρατική Κυβέρνηση αποφασίσει να κάνει φιλολαϊκή πολιτική δανείζεται αντι να κάνει ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ του ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ, δηλα δή αντί να μοιράσουμε με άλλο τρόπο την πίτα την μεγα λώνουμε προσωρινά μέσω του δανεισμού. Έτσι έχουμε
Φτωχά κράτη και πλούσιους καπιταλιστές και μετά από χρόνια θα μας τα πάρουν πίσω για να εξυπηρετήσουν το Δημόσιο Χρέος.
Ο Καπιταλισμός δεν έχει την δυνατότητα Διαρκούς ΑνάΠτυξης γιατί μέσα του μια βασική αντίφαση. Με απλά λόγια όταν συσσωρεύει τον πλούτο ποιος θάναι ο αγορα στής των εμπορευμάτων, όταν τον καταναλωτή που είναι και εργαζόμενος τον θέλει ο καπιταλιστής χαμηλά αμειβόμενο γιατί είναι για αυτόν χαμηλό Κόστος Εργασίας; Απ’ την άλλη έχει διαρκή ανάγκη να δημιου ργεί ανάγκες για νέα εμπορεύματα λόγω ανταγωνισμού
Πριν κλείσει ο Κύκλος Ζωής των προηγούμενων εμπο ρευμάτων, και μέσω της αλλοτρίωσης αναγκάζει τους εργαζόμενους να μπαίνουν σε ένα αδιέξοδο καταναλωτι σμό. Και το σύστημα για να τα βγάλει πέρα χρέωνε τα νοικοκυριά. Δηλαδή ο εργαζόμενος που δεν μπορεί νάναι καταναλωτής με τα λεφτά του μισθού του, συνε χίζει νάναι καταναλωτής με τα λεφτά του μέλλοντος η των αποθεμάτων του παρελθόντος που στο μεταξύ εξαντλήθηκαν. Έτσι η υπερχρέωση των νοικοκυριών έδωσε μια προσωρινή ανάσα στον καπιταλισμό. Ο Κέυνς που αυτός πρότεινε στη κρίση του 1929 να γίνει ο παραγωγός-εργαζόμενος και καταναλωτής και έδωσε 80 χρόνια ζωής, με τη σοσιαλδημοκρατική ρύθμιση, κράτος πρόνοιας κλπ εξαντλήθηκε.
Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας με την ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι η Ανεργία. Οι εργαζόμενοι κάνουν αμυντικούς αγώνες και είναι καιρός να περάσουν στην αντεπίθεση. Αν θέλουμε να δουλεύουμε όλοι, ο ΚΟΙΝΩ ΝΙΚΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ είναι 5 ώρες
Την ημέρα. Αυτό είναι το αίτημα της εποχής μας. Για ό λους δουλειά 5 ώρες την ημέρα χωρίς μείωση των αποδοχών. Aλλωστε η τεχνολογία δεν ανήκει στο Κεφάλαιο γιατί είναι απλήρωτη εργασία προηγούμενων γενιών.
Έχουν γίνει έρευνες ότι με το ίδιο μοντέλο παραγωγής και τα ίδια προιόντα, ο χπόνος είναι 5 ώρες εργασίας με το ίδιο κόστος γιατί με τις 5 ώρες θα έχουμε αύξηση της παραγωγικότητας. Δεν το κάνουν γιατί θέλουν νάχουν την κυριαρχία, με το φόβο της ανεργίας της εξαθλίωσης κλπ. Θα θερίσουν θύελλες, γιατί οι εργαζόμενοι είμαστε
Ταπεινοί αλλά δεν γουστάρουμε να ζούμε ταπεινωμένοι.
Ο Παναγιώτης Κόρπας είναι Εκπαιδευτικός –
Οικονομολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου